تدويروركشاپ ها سيمینار ها ومجا لس نمايشي، درد مردم را دوا نمي كند

طوريكه هموطنان شريف ما درجريان قراردارند از چند سال به اين طرف خصوصا" بعد ازبرقراري دولت اسلامي درافغانستان سيستم برگذاري وركشاپها ، سيمنارها ، مجالس ونشست ها روي مسايل مختلف درادارات داخلي وخارجي مروج گرديده، اين مجالس ونشستها طبق معمول ومعرفي اشتراك كننده گان شروع وبا بيان يك سلسله موضوعات كارهاي گروپي خاتمه ميابد كه به زندگي اساسي مردم فقير و خانه بدوش وطن هيچ فايده نمي رساند .
چرا كه دراين نشست ها ومجالسها پول هاي هنگفتي طي چند روز محدود به عنوان مسايل لوژيستكي وغذايی پول جيب خرجي ويا به عنوان سفريه وكرايه پرداخته ميشود .دراين نوع نشست ها به جز چند نفر محدود وكسانيكه كار گرداني آنرا بدوش دارند هیچیک دیگر مستفيد نمي گردند همه ماوشما ميدانيم كه اين پول ها از كدام منابع داخلي بدست نمي آيد بلكه اين پول ها ازطرف كشورهاي كمك كننده به عنوان كمك به مردم مسكين و فقيرومصيبت ديده افغانستان به دونرها ويا حكومت افغا نستان داده ميشود .
باسرازيرشدن اين كمك ها دولت ويامنابع خارجي دست پاچه شده وراه مصرف آنرا گم ميكنند به عوض اينكه اين كمك ها طوري زيربنایی به مصرف برسد ودر پروژه هاي بزرگ مفيدو پردوام كه درآنها هزاران شخص بيكار مصروف كارشوند مگر درمسايل بسيارساده وامورات كم دوام به مصرف مي رسد . درطول هشت سال كه گذشت ميبايست با اين مليارد ها دالر، امروز درافغانستان صد ها فابريكه وكارخانه فعال ميشد ومردم بيكارما درآنها مصروف كار ميشدند . با تا سف فراوان مردم ما هنوز ازبيكاري رنج مي برند ونا چار به خاطر پيداكردن يك لقمه نان وزنده ماندن اعضاي فاميل شان به كشورهاي همسايه وساير ممالك سفر نمايند . درجريان اين سفر ها به صد هامشكلات و رنج و مشقت تا سرحد مرگ مواجه ميگردند چنا نچه در مثا ل زنده آن جان با ختن ومسموم شدن تعداد صد نفر از هموطنان مان درسال گذشته درداخل كانتينر درپاكستان بوديم ، پس جوابگوي این همه مسوو ليت ها، دولت وحكومت مركزي ونماينده گان مردم مي باشند .